Lezing Tijd om te helen

Onlangs hield ds. Arjan Plaisier een lezing over de verdeeldheid in de christelijke wereld in West-Europa, die al 500 jaar duurt: Rooms-Katholiek versus Protestant. Ruim 40 belangstellenden vanuit De Lier en daarbuiten, protestant en katholiek, luisterden een uur geboeid naar de spreker.
De spreker noemde eerst een aantal verschillen tussen de twee stromingen: In de RK kerk staat het altaar centraal, is er in de kerk meer te zien aan “versiering” en is de organisatie hiërarchisch met bisschoppen en priesters, terwijl in de Prot. Kerk de kansel centraal staat, er een zichtbaar liedboek is, geen versieringen in de kerk aanwezig zijn en de dominee en ouderlingen plaatselijk een sturende rol hebben.
Ons land is laat gekerstend; denk aan Willibrord en Bonifatius. Pas vanaf ong. 800 was er een kerk hier. Luther heeft nooit de bedoeling gehad een eigen richting te starten, maar wilde slechts de kerk hervormen. Maar het leidde tot een scheuring.
Europa was een christelijk continent tot aan de Franse revolutie. En nu moeten wij ons post-christelijk noemen, gelet op het percentage gelovigen. Als kerken zijn wij gemarginaliseerd, dus is het geen tijd om de eenheid te herstellen? Wij delen tenslotte dezelfde uitgangspunten, al in de 3e eeuw vastgelegd. Wij hebben twee wijzen van hetzelfde geloven.
Na de 2e wereldoorlog zijn er al pogingen gestart om tot zichtbare eenheid te komen: de oecumene. Er is de Wereldraad van kerken, er was een Vaticaans concilie. Helaas lijkt op dit terrein stilstand te bestaan.
Je moet het met elkaar over de inhoud hebben. De spreker noemde een achttal punten, waarover de meningen verschillen en waarover dan gesproken moet worden:
(1) geloof en werken  (2) sacrament en woord  (3) eucharistie en heilig avondmaal  (4)  schrift en traditie  (5) Jezus en Maria  (6) oren versus ogen (7) de paus en de ouderling  (8) natuur en genade
Er is een sacramentele kerk aan de ene kant en een woordkerk aan de andere kant. Lokaal zijn er vaak al vormen van samenwerking, die helaas nog weleens door hiërarchische verordeningen worden gedwarsboomd.
In de vragenronde werd er aandacht besteed aan de rol van Maria en heiligen; in protestantse kring is er al meer aandacht voor dit aspect. In veel steden en dorpen is er al samenwerking tussen de twee richtingen, maar er lijkt wereldlijk nog geen uitzicht op heling van de breuk. Maar het optreden van één persoon kan al een schok teweegbrengen- denk maar eens aan Franciscus van Assisi. Misschien moeten wij als protestanten het bestaan van één voorman (paus) gaan accepteren, maar wel zonder de hiërarchische dwingelandij. Bij alle gesprekken moeten eigen tradities ook een rol kunnen spelen. Maar er is duidelijk een verlangen om samen te gaan.
Het boek van ds. Arjan Plaisier, Tijd om te helen, is de moeite van aanschaf en lezen waard, voor ieder die dit samengaan verlangt.

Namens de taakgroep Bezinning & Inspiratie
Joop Mets

 
terug
×